کوچه
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
دلسوخته دلسوخته
تر از همه ی سوختگانم
از جمع پراکنده ی رندان جهانم در
صحنه ی بازیگریه کهنه ی دنیا
"عشق" است قمار من و بازیگر آنم
اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم
ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت
بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت
من زنده از این جرمم و حاضر به مجازات
مرگ است مرا گر بزنم حرف ندامت
باید که ببازم ، با درد بسازم
در مذهب رندان ، این است نمازم عمری ست که می بازم و یک برد ندارم
اما چه کنم ، عاشق این کهنه قمارم
من در به در عشقم و رسوای جهانم
چون سایه به دنبال سر عشق روانم
او کهنه حریف من و من کهنه حریفش
سرگرم قماریم من و او ، بر سر جانم شاعر:اردلان سرافراز
دل من باز گریست، قلب من باز ترک خوردو شکست، باز هنگام سفر بود و من از
چشمانت می خواندم که به آسانی از این شهر سفر خواهی کرد، و از این دوست گذر
خواهی کرد و نخواهی فهمید بی تو این باغ پر از پاییز است
تو کیستی با من بگو تو کیستی؟مهری؟بگو ، ماهی؟بگو خوابی؟خیالی؟چیستی؟اشکی ؟بگو ،آهی؟بگو راندم چوازمهرت سخن،گفتی بسوز و دم مزن دیگر بگو ازجان من،جانا چه میخواهی؟ بگو.... گیرم نمیگیری دگر, زآشفته ی عشقت خبر بر حال من گاهی نگر, با من سخن گاهی بگو من عاشق تنهایی ام،سرگشته ی شیدا یی ام دیوانه ی رسوائی ام،تو هرچه می خواهی بگو شاعر:مهرداد اوستا
شبی در گوشه ای تنها
شبی مهتابی وروشن که از غمها تهی بودم
تو را با تیشه ی اندیشه و شعرم تراشیدم
بتی عشق آفرین گشتی
تنت را در میان چشمه ي مهتاب ها شستم
گرفتی روشنی... ، تابنده گشتی...، دلنشین گشتی...
تو را با دست خود در معبد هستی خدا کردم
به معبد ها خدایی کن
خدایی کن که یکتایی
نشاندم در نگین دیدگانت برق صد الماس
به معبد ها ترا هرگز نباشد، نیست همتایی
دریغا روزگاری از غرور و خود ستاییها
دلت لبریز خواهد شد
و در پایت نخواهی دید کسی را که با سختی
تو را با تیشه ي اندیشه و شعرش تراشیده
تو را با دست خود در معبد هستی خدا کرده
فروغ زندگی را در دو چشم روشنت دیده
تو را کرده ستایشهانمی دانی اگر روزی ز خود خواهی به تنگ آید
دل یکتا پرست من
تو را با تیشه ي سنگین قهرم افکنم بر خاک
که تا هر کس مرا بیند
بگوید او خدایش را به دست خویش بشکسته
و هر شب می نشیند بر سر بشکسته ي قهرش
که تا شاید سحر گاهی بنا سازد خدایش را
شاعر:حسين منزوي
نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه میلغزد
ولی باران نمیداند که من
دریایی از دردم
به ظاهر گرچه میخندم ، ولی اندر سکوتی تلخ میگریم
كسي ما را
نمي جويد،
كسي ما را نمي پرسد
كسي تنها يي ما را نمي گريد
دلم در حسرت يك دست ، دلم در حسرت يك دوست
دلم در حسرت يك بي رياي مهربان مانده است
كدامين يار ما را مي برد،
تا انتهاي باغ باراني؟
كدامين آشنا آيا به جشن چلچراغ عشق دعوت مي كند ما را؟
واما با توام اي آنكه بي من مثل من تنهاي تنهايي
تو كه حتي شبي را هم به خواب من نمي آيي
تو حتي روزهاي تلخ نامردي،. نگاهت،
. التيام دستهايت را دريغ از ما نمي كردي
من امشب از تمام خاطراتم با تو خواهم گفت
من امشب با تمام کودکیهایم برایت اشک خواهم ریخت
بگو ای دوست ، بگو ای آنکه بی من مثل من تنهای تنهایی
کدامین یار ما را می برد تا انتهای باغ بارانی؟
دل به روي موج دريايي ز افكاري غريب، گشته سرگردان
و در گردابي از دلواپسي ها
مانده ام من با هزاران فكر و اوهام كشنده
كز هجوم سخت و بيرحمانه شان
گشته ام درمانده و در انتظار يک کلامی یا نشانی
تا كه شايد اين دل طوفان زده
روي آرامش ببيند....
| Design By : Pars Skin |
